Co dzień idę

Drogą Polną

Do Twych 

Na tym świecie Lat

Autorska Seria Poetycka

Chrysusowi 

Uczniowie

Maryjannie Wyszomirskiej

W specjalnej

Dedykacji Autorskiej

Idę co dzień

Drogą polną

Do Twych

Na tym Świecie

Lat

Tyle na niej

Jest kamyków

To cząsteczki

Twego życia

I każdego

Twego Dnia

Oto stoi

Twoja chatka

A przy niej

Drewniany płot

I sztachetki na nim liczy

Wyciągając
Pulchne łapki

Twój dorodny kot

Gdy nadchodził

Czas trudniejszy

Maciek Pierwszy

Wiedział był

I pazurki

Na nim ostrzył

Po kęs dorodniejszych

Chwil

W środku pola
Stała chatka
W samym sadku
Pośród drzew
I dzień sobie

Ją upatrzył

Tutaj wstawał 

Każdy dzień

Stąd się niosło

Całe światło

Po brzeg skroni

Po brzeg słońc

I tuliło się do dłoni

By się już

Zbudziła dłoń

I mówiłaś

Ojciec Ojciec

Chociaż w łóżku

Jeszcze sen

Krowy mruczą

Świnki kwiczą

One już zaczęły

Dzień

I stąd biegły

Wszystkie bruzdy

Bruzdy biegną

Także dziś

I wspomina

Twoje Czasy

I  dzisiaj

Każdy nowy 

Świt

Po chatynce

Ani śladu

Tylko droga

Pośród pól

Przypomina

Że Twe Życie

To tu przecież

Świata

Pół

Pod chmurami

Głos Twój został

Wdzięczny aż

Po Nieba Próg

Biegnie z rosą

Biegnie z tęczą

Biegnie skrajem

Wszystkich dróg

Do wsi pół godziny ścieżką

To tylko ułomek dnia 

Ale we Wsi

Odwiedziny

To Twój już

Daleki

Świat

Stare wierzby

Z ciekawości

Pokręciły

Aż swój los

Jakże chciałyby

Przytulić  do swych witek

Twoją Dłoń

Zawsze Ci szeptały

W wietrze

Kiedy wiosna

Lato już

Echem niosły

Wieści ze wsi

Gdzie głos każdy

Zawsze

Swój

Czasem tu zajrzała
Wnuczka Krysia
Wraz ze swoimi
Rodzicami
Rzekłbyś dzisiaj
Sama Barbi
Jakże rada
Z tych odwiedzin
Swojej Babci
Babci Maryjanny

Tyle tu

Twojego Miejsca

Każdy Skrawek

To Twój Próg

Chociaż tu

Gdzie stała Chatka

Żwirowisko

Wyrobisko

I na dole

Siedzi dół

Ale śladów

Czas nie zatarł

Odciśnięte stopy Twe

Wszystkie biegną

W tym kierunku

Tak jak co dzień

Biegł Twój Dzień

Wspominają Ciebie Wiśnie

I wspomina Stary Świerk

Że to wszystko

Takie Bliskie

I już taki

Wieczny

Sen

Oto popatrz

Biegną drogi

Każda z pól

Wprost pod Twój Dom

Każda czeka

Na Twym progu

Na Twą Pełną

Troski

Dłoń

Każda też ma swe wyboje 

I kulawy dalej los

Niosąc co dzień

Twe Relikwie

Twoje Stopy
Skroń i Dłoń

I zagląda Stary Kowal Skawski

Co sekrety swoje miał

Do księżyca

Był się modlił

No i tęsknił

Do Swych Gwiazd

Potem długo bił

W kowadło

Że przez komin

Iskier snop

No bo mówił

Stary Skawski

Ile iskier

Leci z kuźni

Taki Kowal

Taki Chłop

Przychodziły

Tu koniki

Każdy po podkowy swe 

Kowal

Skawski

Kuł je mierzył

I tak co dzień

Mijał dzień

Dzisiaj także

Dudni Kuźnia

Chociaż Kuźni

Nie masz już

Lecz w Pamięci

Pozostała na swym skraju

Swoich Dróg

No i Bukiet Stróż Siedliska

Obszczekuje Rubież swą

Obszczekuje Sad

I Świerki

Aż po Furtkę

Aż po Próg

Aż  po dom

Idę co dzień

Drogą polną
Do Twych
Na tym Świecie Lat

Tyle na niej jest kamyków

To cząsteczki

Twego Życia

I cząsteczki

Twego Dnia

Redakcja

Ilustracje
Archiwum Internetowe
Stanisław Józef Zieliński

Tekst 
Stanisław Józef Zieliński
Publikacja na  blogu
28.03.2020 r.