Bo ja umiem Słuchać Ziemi Bo Jej ufam tak jak Matce

Rzeczypospolita
Nasza
Najjaśniejsza 

Blog autorski
Stanisław Józef Zieliński 

Bo ja umiem

Słuchać ziemi

Bo jej ufam

Tak jak Matce

Waldemarowi 
Bonkowskiemu
W serdecznej dedykacji

Bo ja umiem Słuchać ziemi

Ona zawsze

Mnie rozumie

Zawsze korna

Sprawiedliwia

Ona zawsze

Mnie wysłucha

Jeśli czegoś

Nie dopowie

Echem w drodze

Mnie dogoni

Aż z podziwu

Dla Niej

Rosnę

Moje wszystkie

Zakamarki

Moje jary

I wąwozy

Niechże tylko

Spojrzę na nie

A wnet gubię

Wszystkie troski

W tym  rozległym horyzoncie

Gdzie u granic

Gdzie u granic

Nieboskłonu

W którą stronę

Rzucę okiem

Tam już próg

Mojego Domu

I ta moja Ściana lasu

W blasku słońca

Jakże piękna

Tu w czas burzy

W czas pogody

Tu mój sąsiad

Wiatr mój mieszka

Czasem jakże zakołuje

I zagwiżdże i zawyje

Ja w sobie

Tę siłę czuję

Bo wprost z wiatru

Mam tę siłę

I to dla mnie

Nic dziwnego

Ja tak często

Pod wiatr idę

Bowiem z wiatrem

Bowiem z prądem

To najszybciej

Pędzą śmiecie

Jakże dumne

Że śmieć każdy

Wiatr tak chętnie

Zawsze niesie

Ja tu jestem

Moim dębem

Tak mocno

Wrośniętym 
W ziemię

Tu niezmienne

Moje lata

Twarde mocne

I dojrzałe 

Bujnym kłosem

I tu wszystkie 

Moje lata

Wciąż te same

Lata czterdzieste

I tu mam ten Swój Barometr

Stokroć lepszy

Niż zegarek

Tu zaczynam

Moją wiosnę

Gdy już wróci

Bociek Jarek

I usiądzie pewnie

W gnieździe

I radośnie zaklekocze

Wtedy pewnie idę w pole

Wtedy idą 
Wszystkie prace

Idę w ciemno

Mamy wiosnę

Bo ja umiem Słuchać Ziemi

Ona zawsze

Mnie rozumie

Na swój grunt

Postawić stopę

Jakie to jest piękne

I rozsądne

A i dumne

Bo ja umiem

Słuchać ziemi

I jej ufam

Tak jak Matce
I ja zawsze 
Tu u siebie
I tu nie masz
Niespodzianek
Bo tu zawsze
Wszystko jasne
I to tak jasne 
Jak to codzienne
Słońce na Niebie

Ilustracje

Waldemar Bonkowski

Stanisław Józef Zieliński

31.03.2020 r.