Nasza
Najjaśniejsza
Blog autorski
Stanisław Józef Zieliński
Bo
ja umiem
Słuchać
ziemi
Bo
jej ufam
Tak
jak MatceWaldemarowi
Bonkowskiemu
W serdecznej dedykacji
Bo ja umiem Słuchać ziemi
Ona
zawsze
Mnie
rozumie
Zawsze
korna
Sprawiedliwia
Ona
zawsze
Mnie
wysłucha
Jeśli
czegoś
Nie
dopowie
Echem
w drodze
Mnie
dogoni
Aż
z podziwu
Dla
Niej
Rosnę
Moje
wszystkie
Zakamarki
Moje
jary
I
wąwozy
Niechże
tylko
Spojrzę
na nie
A
wnet gubię
Wszystkie
troski
W tym rozległym horyzoncie
Gdzie
u granic
Gdzie
u granic
Nieboskłonu
W
którą stronę
Rzucę
okiem
Tam
już próg
Mojego Domu
I
ta moja Ściana lasu
W
blasku słońca
Jakże
piękna
Tu
w czas burzy
W
czas pogody
Tu
mój sąsiad
Wiatr
mój mieszka
Czasem
jakże zakołuje
I
zagwiżdże i zawyje
Ja
w sobie
Tę
siłę czuję
Bo
wprost z wiatru
I
to dla mnie
Nic
dziwnego
Ja
tak często
Pod
wiatr idę
Bowiem
z wiatrem
Bowiem
z prądem
To
najszybciej
Pędzą
śmiecie
Jakże
dumne
Że
śmieć każdy
Wiatr
tak chętnie
Zawsze
niesie
Ja
tu jestem
Moim
dębem
Tak
mocno
Wrośniętym
W ziemię
W ziemię
Tu
niezmienne
Moje
lata
Twarde
mocne
I
dojrzałe
Bujnym kłosem
I
tu wszystkie
Moje lata
Wciąż
te same
Lata
czterdzieste
I
tu mam ten Swój Barometr
Stokroć
lepszy
Niż
zegarek
Tu
zaczynam
Moją
wiosnę
Gdy
już wróci
Bociek
Jarek
I
usiądzie pewnie
W
gnieździe
I
radośnie zaklekocze
Wtedy
pewnie idę w pole
Wtedy
idą
Wszystkie prace
Wszystkie prace
Idę
w ciemno
Mamy
wiosnę
Bo ja umiem Słuchać Ziemi
Ona
zawsze
Mnie
rozumie
Na
swój grunt
Postawić
stopę
Jakie
to jest piękne
I
rozsądne
A
i dumne
Bo
ja umiem
Słuchać
ziemi
I
jej ufam
Tak
jak Matce
I ja zawsze
Tu u siebie
I tu nie masz
Niespodzianek
Bo tu zawsze
Wszystko jasne
I to tak jasne
Jak to codzienne
Słońce na Niebie
I ja zawsze Tu u siebie
I tu nie masz
Niespodzianek
Bo tu zawsze
Wszystko jasne
I to tak jasne
Jak to codzienne
Słońce na Niebie
Ilustracje
Waldemar Bonkowski
Stanisław
Józef Zieliński
31.03.2020
r.
