Instynktem wiedziony Bardziej niż wilk do lasu Wypływał kutrem Na pełne morze

Rzeczypospolita 
Nasza 
Najjaśniejsza
Blog autorski
Stanisław Józef Zieliński

Instynktem wiedziony

Bardziej niż wilk do lasu

Wypływał kutrem

Na pełne morze

Gdy tylko

Co nieco zaświtało

Niezawodny Wicherek

Wicherek razem z Chmurką

Zwiastowali pewną

Pewną a więc

Dobrą pogodę

Rybak Lucek

Szedł do portu

Do portu 

We Władysławowie

I bardziej niż 

Wilk do lasu

Instynktem wiedziony

Wypływał kutrem

Na połów

Na pełne morze

Z Władka to był 
Rzut kamieniem

Tu Wszyscy Rybacy wiedzieli

I to bez pudła

W ciemno

Tyle co jeszcze

Księżyc przyświecił

I rzucając światło

Tym całym światłem

Odbijał się  w wodzie

I kołysał się na wodzie

Bacząc gdzie Rybak Lutek

Jak i Inni Rybacy

Zarzuca swoje sieci

A wiedział zawsze

Co do minuty
I co centymetra 

Gdzie ma to zrobić

I jak wszystko

Także i to

Robił to zawsze

Bezbłędnie

Dobrze

I nie było 
Takiego przypadku

Choć każdy przypadek

Do niespodzianek

Był zawsze gotów

I choć czasem

Trudno było

Bo i groźba sztormu

I groźba cofki

Bo nagle jakaś burza

Odrywała się wprost

Od wybrzeży Szwecji
I pędziła ku Polsce 

To jednak

Zawsze był

Udany połów

I Rybak Lutek

Kutrem pełnym ryb

Powracał do portu

I gdy już 
Do domu dotarł

To nie to że   zmęczenie

Śledź ogonem

Spocone czoło otarł

I co najbardziej dorodne ryby

Szły zaraz na patelnię

Same tłuste okazałe śledzie

I usiadłszy przy stole

Tu Rybak Lutek

Dopiero odpoczął

Rybak Lutek

Tak zawsze o nim

Mówili w rodzeństwie

Które sięgało

Aż po Laskowiec

Koło Zambrowa

I aż po Zabłotne

Po to głębokie Podlasie
Czasem tu był 
I odwiedzał także 
Swoją Siostrę Julię

Od Laskowca

Kawałek dalej
Nawet nie milę
Nawet nie wiorstę

I tak siedząc przy stole

Rybak Lutek

Wspominał udany połów

Patrząc na swoje cudo

Na swoją żonę Reginę

Jak uwija się przy patelni

Mając już wszystko

Na cały dzień

Starannie przygotowane

A miała też na swojej głowie

Schorowaną w podeszłym wieku

Swoją Mamę

O której zdrowie

Jakże byli

Zatroskani oboje

A Seniorka była Mistrzynią Kuchni

Jak na obiad przygotować kaczkę

A Rybak Lutek

Siedząc przy stole

W pamięci jeszcze

Kołysał  się na kutrze

Spoglądał dyskretnie

Ukradkiem

Na swoją Piękną Reginę

I na Jej Mamę

Tudzież na swoich

Budrysów Trzech

A byli to

I Jarek

I Boguś

I Sławek

I Wszyscy trzej

W harmonii 
I w zgodzie

Zawsze razem

Już od swoich

Najwcześniejszych lat

Byli zapatrzeni

Każdy w swoją drogę

A i dzisiaj Każdy z Nich

To jakiż sokół

I jakiż orzeł

I Każdy

Charakter jakże mocny

Bo każdy i tygrys i lew

I bizon i byk i żubr

Gdy wyruszyli

Z domu na plażę

W wodzie przesiedzieć

Mogli i cały dzień

I pływać pływać i pływać

Bardziej niż delfin wieloryb i sum

I wracali dumni

Ze słońcem na plecach

Kiedy o sobie dawał znać

Każdy ruch

Ale byli wtedy

I mulaci i murzynki

W jednym

Bo we Władysławowie

W czasie lata

Tak i było co rok

I tak jest co rok

Choć dzisiaj

I Jarek

I Boguś

I Sławek

Każdy ma 
Swoją rodzinę

Ma swój dom

I ma swoje morze

A Rybak Lutek

Ze swoją Piękną Reginą

I z Jej Mamą

Są już u Pana Boga

Na swoim kutrze

Pełnym ryb

W Wieczystej Przystani

I czasem odezwą się

W poszumie morza

W labiryncie fal

Czasem buczkiem

Obwieszczającym

Wpłynięcie 

Kolejnego statku

Z morza wprost

Do portu

Czasem przemkną

Słonecznym Cieniem

Koło swojego domu

Przy Obrońców Helu 14

Dumni że taki rozbudowany

I taki piękny jest

Bowiem gołym okiem widać

Iż nawet jeden dzień

Nie został stracony

I podpatrzeć choć przez okno chcą

To swoje Najmłodsze Pokolenie

Krok w krok ich śladami

Idące wprost

I z zadowoleniem

Spogląda Rybak Lutek

Na swoją Piękną Reginę

Dumny że kiedyś przed laty

Tak udanie złowił ją

W swoją 
Rybacką sieć

I płynął z Nią

Do swojej Przystani

Przez całe Życie

Wiernie

Gorliwie

I tak pewnie płynie

Po Wielkich Wodach

Ogromnego Nieba

Dzień w dzień

I dziś

Do wszystkich swoich

Niebiańskich Portów

Może nawet 

Takich samych

Jak Władysławowo

Jak Puck

Jak Hel 

Ilustracje
Archiwum Internetowe
Album Rodzinny 
Jarosława Gołębiewskiego
Tekst 
Stanisław Józef Zieliński

15.04.2020 r.

Niewielka uzupełnienia 

30. 07. 2023